de volle vijver

In een ondiepe poel, diep in het bos,
leefden vele kikkers er vrolijk op los.
Maar nadat daar, tussen die bomen,
het kikkerdril was uitgekomen,
was het uit met hun geluk.
Het werd er veel te druk.

‘Gaan jullie maar verhuizen,’ riep de oudste kikker,
‘ik ben ouder en wijzer en groter en dikker.’
De jonkies riepen: ‘Ouwe, heb jij effe pech,
de jeugd heeft de toekomst, wij gaan hier niet weg.’
‘Misschien moet we loten,’ zei een kikker kordaat.
‘En wie het getal raadt… die gaat!’

Maar de anderen konden zich in dát plan niet vinden
Ze begonnen zich vreselijk op te winden
‘Oké, oké,’ riep de oudste kikker toen,
‘we gaan naar de uil, die weet wat te doen.’
De uil luisterde, draaide verheugd met zijn kop,
en slokte het probleem, op zijn eigen wijze op.

Heksen…

Heksen, die kun je niet vertrouwen.
Vooral niet als ze brouwsels brouwen.
Ik waarschuw je, neem je één nipje
en je verandert in een wipje,
in een kipje of een kat
Wil je dat?

Oh, je gelooft me niet?
Pas als je het met eigen ogen ziet?
Nou bel maar eens aan op nummer twee,
en vraag een kopje kruidenthee.
Wat, je moet ineens naar huis?
Je moeder komt zo thuis?
Ga maar snel, jij bange muis.
Ik ga naar nummer twee, voor thee en een koek.
Die vrouw is zo blij, als ik haar bezoek.
Want het is mijn oma en nu moet ik gaan.
Je denkt toch niet echt dat er heksen bestaan!